احمد منزوى

132

فهرستواره كتابهاى فارسى ( فارسى )

نسخه‌ها 2 / 781 ( 8 نسخه ) ؛ ذريعه 5 / 313 ، همانجا 22 / 425 « منتخب . . . » ؛ مشار 4 / 4990 « منتخب كيمياى سعادت » دو چاپ ؛ صفا 3 / 252 ، همانجا 3 / 1183 ؛ نفيسى 1 / 145 « رسالهء چهار عنوان » . دانشگاه 3 / 226 ، همانجا 6 / 2187 ، همانجا 14 / 3683 ؛ مجلس 2 / 379 ، همانجا 11 / 286 « منتخب كيمياى سعادت » ، همانجا 21 / 183 « انتخاب از كيميا . . . » ؛ ملك 5 / 58 « منتخب . . . » ؛ نشريه 1 / 219 . * چهل فصل سلطانى و شيم فرخى . حاج ميرزا آقاسى ، ميرزا عباس فرزند مسلم مشهور به ايروانى ( د 1265 ق ) . پس از برگشت از حج ، در مقام وجد و حال ، در شهر خوى ، به خواهش پير روشن‌ضميرى ، به سال 1246 ق ، در يك « مقدمه » و « فصل » هايى ، در تدبير منزل و سياست مدن ، عرفانى - فلسفى ، به نام « شاهزاده فريدون‌نام فرخ‌رسم » نگاشته است : مقدمه در موجودات منبسطه ، فصل در عقل كل ، فصل صانع حكيم ، فصل غايت صنع ، فصل شرف موجودات ، فصل كمالات مبداء اول را مظهرى است ، فصل مراد از انسان كه مظهر كامل است . آغاز : سبحان ذى الملك و الملكوت ، پاكا ملكا تعالى شأنك . . . ستايش در حضرتت چون شايد . . . و بعد ، چنين گويد درماندهء وادى . نسخه‌ها 2 / 1120 ( 2 نسخه ) ؛ اعلام 1 / 4 . اشكورى 18 / 27 ؛ ملك 9 / 274 ش 2 / 6220 ؛ 219 ش 6 / 6309 . * چيز و هست - بابا افضل ، وجود و ماهيت « ح » * حادث و قديم - 1 - ربط حادث با قديم ، 2 - قدم و حدوث . * حادث و مبدع . بابا افضل كاشانى ( - جاودان‌نامه ) . در جدايى ميان حادث و مبدع و احاطهء داننده به خود . آغاز : بابا افضل . . . در فرق ميان حادث و مبدع مىفرمايند : خاصيّت ابداع آن است كه ابداع را به وجود محلى موجود پيش از ابداع حاجت نبود . نسخه‌ها 2 / 782 ( 2 نسخه ) ؛ اعلام 1 / 257 بابا ؛ نفيسى 1 / 145 ، همانجا 2 / 733 ؛ صفا 3 / 252 ، 1183 . الهيات 1 / 200 ؛ ملك 7 / 461 ش 32 / 4655 . * حاشيه بر الهيات شفا . از شاه طاهر دكنى انجدانى ، اسماعيلىتبار ( د 952 ق ) . در كاشان مىزيست ، از شاگردان محمد خفرى بود . شاه اسماعيل او را به بددينى متهم ساخت او ناگزير از ايران گريخت . اعلام 2 / 1046 شاه طاهر انجدانى ؛ طبقات 10 / 112 صفا 5 / 1629 ؛ نفيسى 1 / 367 . * حاشيه بر رسالهء وجود . خوانسارى - رد رسالهء وجود . * حاشيه بر شرح « المواقف » . متن از عضد الدين ايجى ، عبد الرحمان فرزند احمد ( 756 / 1355 م ) در كلام ، براى غياث الدين وزير سلطان خدابنده نگاشته است . « شرح » و « حاشيه » نگار آن ناشناخته . پيش از سدهء 12 كه تاريخ نسخه است . آغاز : الله اكبر . بسمله . بايد دانست كه